GENEVIEVE MOVIE REVIEW: MAGIC MIKE

Oh, een film met veel blote mannen!! Ja, om heel eerlijk te zijn, was dat het eerste dat in me opkwam toen ik de trailer zag van Magic Mike. Mijn inner fangirl likte haar lippen al bij de gedachte aan lekkere hapjes zoals Channing Tatum, Alex Pettyfer en Joe Manganiello, al kruisgrijpend en rollebollend over het podium, in sexy, niets verhullende stripper-strings, met geoliede eight-packs en afgetrainde bilspieren.

Na mijn inner fangirl met een waaier wat koelte toe te hebben gewapperd, bekeek ik het wat rationeler. Man meat is natuurlijk fijn, maar ik hoopte ook mijn spreekwoordelijke tanden nog ergens in te kunnen zetten, een beetje diepgang, excusez le mot.

“Let’s fucking get it on right now” klinkt de stem van Matthew McConaughey uit het donker, zijn Southern drawl bijna druipend van het scherm. Gevolgd door een onvermijdelijk shot van zijn in leer gehulde schuddende bilpartij, die de zaal ingeschoven wordt onder luid gejoel van een menigte opgewonden vrouwen. De toon is gezet, ik zak onderuit in mijn stoel en graai in mijn bak met popcorn.

McConaughey speelt Dallas, een oude rot in ‘t strippersvak. Met zijn overgebruinde huid en zijn veel te strakke buiktruitjes vertolkt hij de door de wol geverfde creepy eigenaar van de in Tampa gelegen nachtclub Xquisite. Hier ‘bewerkt’ hij elke avond zijn publiek, samen met zijn crew, een stelletje spierbundels met klinkende namen als Magic Mike, Ken, Tarzan, Tito en Big Dick Richie.

Channing Tatum, die zijn impressive dance moves eerder showde in de eerste Step Up film (2006), speelt de rol van Mike, een begin-dertiger die overdag werkzaam is als dakdekker maar, naast het dagdromen over een eigen meubelbedrijfje, vooral zijn strakke slips vult met de dollarbiljetten die hij ‘s avonds toegestopt krijgt als danser in de nachtclub van Dallas. (Saillant detail: de film is geïnspireerd door Tatums real-life ervaringen als 19-jarige stripper in Tampa, Florida.)

Adam, gespeeld door Alex Pettyfer (I Am Number Four, In Time), is een lanterfant die inwoont bij zijn zus, Brooke. Hij is een ultieme slacker die z’n zus tot wanhoop drijft. Na de zoveelste preek van Brooke, gaat hij erop uit en wordt ingehuurd door een dakdekkersbedrijf waar hij Mike ontmoet. Die avond neemt Mike Adam op sleeptouw en al snel komt Adam erachter wat Mike echt doet voor zijn brood en wordt hij voorgesteld aan de rest van de dance crew. Als blijkt dat Tarzan zich in een stupor heeft gezopen, of anderzijds van de wereld is, wordt Adam voor de cougars gegooid en maakt hij zijn debut als stripper. Als hij met zijn slobberende boxershort gevuld met biljetten van het podium afhobbelt, zie je de dollartekens in zijn ogen. Dat smaakt duidelijk naar meer.

Brooke, een slappe rol van betrekkelijke nieuwkomer Cody Horn, is duidelijk not amused wanneer zij een dag later over een overvolle tas vol met glitterslips en kontloze broeken struikelt en ook nog binnenloopt in de badkamer waar Adam net zijn benen staat te scheren. Omdat ze in eerste instantie denkt dat het allemaal één grote grap is, besluit ze een show bij te wonen. Met een chagrijnig smoelwerk slaat ze het hele schouwspel gade. Ze is de enige vrouw in het publiek die niet van haar stoel glijdt, gilletjes van opwinding slaakt of graait naar al het lapdansende lekkers.

Tot zover is het allemaal aardig te behappen. Mijn theater last een pauze in. Even bijkomen van al dat halfnaakte geweld. Na een hap frisse lucht en een haal van mijn sigaret, ben ik klaar voor het tweede deel.

Het verhaal neemt een wending als Adam hoe langer hoe meer verzeild raakt in het strippersleven en in aanraking komt met drugs. In een drang naar nog meer geld maakt hij een stompzinnige deal met de huisdealer van Xquisite.

En dan gebeurt wat ik ergens al had verwacht; de film verzandt in clichés en voorspelbare hapklare brokken. De sjeu is ervan af, mijn popcorn smaakt niet meer en ik begin te gapen. “Wat een snoozefest” mompel ik hardop, tegen niemand specifiek. Op momenten dat het even interessant lijkt te worden, wordt de scene afgemaakt met een karakterloze oneliner. De diepgang waar ik zo op hoopte, blijft uit. De paar romantische scènes die de film body zouden moeten geven, worden afgeraffeld of hier en daar opgeleukt met een emo-momentje. Maar misschien lag dat ook wel aan de chemistry tussen de hoofdrolspelers, die naar mijn idee ver te zoeken was.

Feit is, dat Tatum en Pettyfer hun uiterste best doen om er een smeuïg verhaal van te maken, maar ondanks hun inzet ben ik niet overtuigd. Houd deze heren echter wel in de gaten, want Tatum heeft op dit moment maar liefst 8 films in de pijplijn, waarvan 5 in preproductie en Pettyfer is verbonden aan drie nieuwe projecten, waarvan Cali er één is waar ik zelf bijzonder in geïnteresseerd ben.

Het eindresultaat van Magic Mike is mijns inziens niet zo magisch. Een schrale verhaallijn doorspekt met fijne choreografische hoogstandjes. Dat de mannen kunnen dansen, is een ding dat zeker is. Dat ze lekker zijn, is ook niet gelogen. Maar helaas maakt de nodige eye candy niet alles goed. Ik had gehoopt op een stevige vette Hema-worst, maar ik kreeg maar een klein knakworstje (afgezien dan van het moment waarop Big Dick Richie zijn naam eer aandoet en zijn mega schwanz eruit laat bengelen).

Het concept was goed, de uitvoering wat minder. Je hoort mij niet zeggen dat het een complete baggerfilm was, maar de amusementswaarde hield wat mij betreft na het gestileerde schuddekonten en dryhumpen wel op.

Het meest amusante dat ik aan deze film zal onthouden, is het gezicht van mijn vriend toen hij ontdekte dat hij de enige mannelijke bioscoopbezoeker was tussen zeker 30 giechelende vrouwen.

Deze film is gezien in: Utopolis Zoetermeer, http://www.utopolis.nl/page/186/

Fotocredits: Warner Bros. Entertainment Inc